Lekcja 43

Buntownicy, odmieńcy, outsiderzy

Generacja C.K.O.D.
reż.: Piotr Szczepański

Rysopis
reż.: Jerzy Skolimowski

Opracowanie: Dr Wojciech Otto

Generacja C.K.O.D.

reż.: Piotr Szczepański

Opis

Dokumentalny zapis kilkunastomiesięcznej historii członków zespołu muzycznego Cool Kids of Death, będący sumą koncertów, wywiadów, zakrapianych suto alkoholem imprez i niecenzuralnych często rozmów prowadzonych za kulisami. Film pokazuje młodych ludzi w konfrontacji z realiami rodzimej branży fonograficznej i żywo reagującą publicznością. Konfrontuje wreszcie samych członków zespołu, ich światopoglądy i temperamenty.

Rok produkcji 2004
Produkcja Anagram Film
Reżyseria Piotr Szczepański
Zdjęcia Piotr Szczepański
Montaż Piotr Szczepański
Muzyka Cool Kids of Death
Czas trwania 57 min

O reżyserze

Urodzony 24 października 1975 roku w Łodzi. Polski reżyser i operator filmowy. W roku 1999 ukończył Wydział Operatorski PWSFTviT w Łodzi. Swoją karierę filmową rozpoczynał od etiud studenckich i filmów pełnometrażowych jako operator filmowy (MadjidManifestWrota EuropyListy miłosneDzień świra). Jako reżyser realizował się najpierw w dokumencie filmowym (Emkazet ŁódźGeneracja C.K.O.D.), następnie w fabularnym filmie pełnometrażowym (Aleja gówniarzy). Otrzymał następujące nagrody: „Srebrną Kijankę” za etiudę Q na Festiwalu Operatorów filmowych „Camerimage” w Toruniu; Grand Prix „Złoty Lajkonik” na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 2004 roku za Generację C.K.O.D. oraz Wyróżnienie Honorowe za najlepszy montaż na Toruń Film Festival TOFFI. Wybrana filmografia: Chrzest (1997), Pepsi max (1997), Emkazet Łódź (1998), Q (1999), Generacja C.K.O.D. (2004), Aleja gówniarzy (2007), C.K.O.D.2 - plan ewakuacji (2014), DOM/Łódź (2016). 

Scena do analizy

Film Piotra Szczepańskiego to gorzka opowieść o członkach punkowego zespołu Cool Kids of Death. Przez pryzmat ich losów reżyser ukazuje nie tylko kulisy rodzimego przemysłu fonograficznego, ale próbuje zdefiniować pojęcie buntu jako takiego, uchwycić znamienne dla niego cechy i zarysować jego społeczny fenomen. Z tekstów piosenek i zarejestrowanych zakulisowych dyskusji wyłania się obraz młodych ludzi, dla których otaczająca rzeczywistość okazuje się z jednej strony konglomeratem obyczajowych anachronizmów, z drugiej – ringiem, na którym obowiązują niezdrowe i twarde reguły kapitalistycznego rynku. Obserwują i bezkompromisowo komentują duchową, intelektualną i moralną degrengoladę swoich rówieśników. Nie odnajdują przy tym żadnych więzów pokoleniowych, twierdząc, że brakuje im jakiegoś wspólnego, spektakularnego przełomu, jaki był udziałem ich rodziców i dziadków, podając za przykład Powstanie Warszawskie, komunizm czy stan wojenny. Usilnie szukają również czegoś, przeciw czemu mogliby się buntować, to przecież przywilej młodości. Niestety, osiągnąwszy sukces na rynku muzycznym, sami stają się częścią tzw. systemu, siła ich społecznego sprzeciwu słabnie, a oni sami i ich programowy bunt stają się marketingowym towarem na sprzedaż.

Generacja C.K.O.D.